Κανένα νέο = καλά νέα!

Πάνε πολλές μέρες που δεν έχω γράψει κάτι στο blog μου. Δεν είναι επειδή βαριέμαι, ούτε επειδή πέρασα μια μικρή ίωση, που με ζάλιζε αρκετά, ώστε να μην μπορώ να συγκεντρωθώ. Κυρίως είναι επειδή δεν έχω κάτι να γράψω, και αρνούμαι να μπαίνω στη διαδικασία να γράφω απλώς τίτλους, έτσι για να δίνω το παρόν.

Στη διαδικασία όμως να διαβάζω αυτά που γράφουν άλλοι και να κάνοντας διάφορα κλικ ανακάλυψα κάτι πολύ ενδιαφέρον.

Άνθρωποι που συμμετέχουν σε δύο-τρία (ή και περισσότερα) blogs ταυτόχρονα, είναι απίστευτο το πώς αλλάζουν προσωπικότητα ανάλογα με το που γράφουν. Στα blogs που είναι γραμμένα πάνω σε ροζ συννεφάκια δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να εμφανίζονται σαν πριγκήπισσες ραπουντζέλ, στα «ψαγμένα» εμφανίζονται ως βαρβάτες intellectual προσωπικότητες, ικανοί για υψηλού επιπέδου σχολιασμό, στα πολιτικά σε πείθουν αμέσως να τους ψηφίσεις για πρωθυπουργούς, ενώ στα XXX μπλογκς μεταλλάσσονται ξαφνικά σε μπουκόφσκιδες και μάλιστα της κακιάς ώρας.

Εγώ πάντως άρχισα σιγά σιγά να κάνω εκκαθαρίσεις στις λίστες του reader όπως -εδώ και αρκετά χρόνια- έκανα και αντίστοιχες εκκαθαρίσεις στη λίστα των γνωστών που είχαν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά.

Αν είσαι μάγκας δηλώνεσαι παντού ακριβώς όπως είσαι. Δύσκολο, αλλά έχει αξία. Οι fake ό,τι κι αν καταφέρνουν έχει ημερομηνία λήξεως...

Μία πολύ ωραία χρονιά!!!

2008 - 1954 = 43

Έως το πέμπτο στάδιο, η αφαίρεση πέφτει κομματάκι δύσκολη.

Θα μπορούσαμε ακόμη και να ευθυμησουμε, αν δεν αναρωτιόμασταν τί είδους -διατεταγμένη, ή μη- υπηρεσία εκτελείται πάλι...

Παράλογο!!!! Δεν απαντάει....

Από αυτά που ακούς και μετά σταυροκοπιέσαι μία ώρα (σκηνικό από δελτίο ειδήσεων της Κυριακής):
Οδηγός μέσα στο αυτοκίνητό του, σταματημένος σε κάποια ουρά πρατηρίου όπου έχουν τελειώσει τα καύσιμα. Δηλώνει: «Έκανα 40 χιλιόμετρα για να βρω βενζίνη και δεν βρήκα. Άρα, χαμένο το μεροκάματο αύριο. Δεν θα μπορέσω να πάω στη δουλειά μου»!!!!!!!!!!!!

Ένα απρόσμενο, ωραίο διάλειμμα

Πάνω που νόμιζα ότι είχα πάρει όλα τα δωράκια μου για το Πάσχα, μου εμφανίζει ο άντρας μου το βράδυ του Μεγ. Σαββάτου δύο εισιτήρια και επιβεβαίωση διαμονής για μια εβδομάδα στο Άμστερνταμ· «για τη γιορτή σου» μου είπε. Το πόσο χάρηκα δε λέγεται. Είχα μόνο τρεις μέρες για να ετοιμαστώ. Η αναχώρηση ήταν ανήμερα την Πρωτομαγιά. Ευτυχώς οι προβλέψεις για τον καιρό ήταν μάλλον δυσοίωνες, κι έτσι δεν αγχώθηκα για πλυντήρια. Είπα θα πάρω χειμωνιάτικα, οπότε ποιος ο λόγος να αγχωθώ; Βεβαίως, με το που πατήσαμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ είδαμε ότι οι προβλέψεις είχαν πέσει τελείως έξω. Οι θερμοκρασίες όλες τις μέρες που μείναμε ήταν από 21 έως 24 βαθμούς, με έναν τεράστιο ήλιο, πράγμα που μας βόλεψε εντέλει, καθώς βρίσκαμε πάντα να καθίσουμε σε σκιερά τραπεζάκια και παγκάκια, αφήνοντας τους Ολλανδούς να απλώνονται στον ήλιο σαν τις γάτες.

Εξαιρετική βόλτα. Βασικά Άμστερναμ, μια μέρα στην Ουτρέχτη με πολύ πολύ καλή παρέα (ευχαριστούμε Παντελή και Θανάση, περάσαμε φανταστικά) και ένα γρήγορο πέρασμα από το Βόλενταμ, το Μάρκεν, το Ντέλφτ τη Χάγη, και το Μαντούρονταμ.

Πολλές βόλτες, πολύ περπάτημα, πολλές φωτογραφίες, ωραίες βόλτες με καραβάκια, καφέδες στην άκρη του καναλιού σε ωραία μαγαζιά, όπου ο καπουτσίνο έχει το θράσος να κοστίζει 2,10 Ευρώ! Φαγητό σε ωραία εστιατόρια με φοβερό highlight το γεύμα στην Ουτρέχτη σε μια κρυφή καθολική εκκλησία που έχει γίνει εστιατόριο-μπυραρία με μία τεράστια συλλογή από βέλγικες μπύρες.

Βέβαια είχε πολύ κόσμο. Πέσαμε σε εποχή με πολλές γιορτές και αργίες. 30 Απριλίου η μέρα της βασίλισσας οπότε την 1η Μαΐου που φτάσαμε βρήκαμε ένα Άμστερνταμ πολύ βρώμικο. Το οποίο άργησε λίγο να καθαριστεί δεδομένου ότι στις 4 Μαΐου ήταν άλλη αργία, για τα θύματα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και στις 5 ημέρα ανεξαρτησίας. Πολυκοσμία, μπυροποσία, φαγητό στο χέρι... χαμός από σκουπίδια.

Για την επιστροφή πληρώσαμε για τη μετάβαση στο αεροδρόμιο, χαράματα, μετά από τηλεφωνικό ραντεβού, 30 Ευρώ, σε εξαθέσιο πολυμορφικό Mercedes. Αναρωτιέμαι τι θα δίναμε αντίστοιχα για το «Ελ. Βενιζέλος»...