Κονγκρατσουλέισονς Μίστερ Barack Hussein Obama, Jr.

Παρακολουθώ σήμερα όλη μέρα τους πανηγυρισμούς για την βέβαιη εκλογή του Barack Obama ως υποψηφίου των Δημοκρατικών για την Προεδρία των Η.Π.Α. και έχω μερικές ερωτήσεις:

1. Γιατί ασχολούνται όλοι στην Ελλάδα τόσο πολύ με τις Αμερικανικές εκλογές; Μήπως ξέρουν κάτι και δεν μας το λένε;

2. Γιατί νομίζουν όλοι ότι είναι πολύ καλό ο υποψήφιος Πρόεδρος να είναι μαύρος; Η πιο πρόσφατη εμπειρία από μαύρη πολιτικό της Αμερικής μάς δίδαξε ότι έβγαλε όλη την καταπίεση των προγόνων της σε διάφορους λαούς ανά την υφήλιο.

3. Αυτός είναι μία γλυκύτατη φυσιογνωμία. Έχετε μήπως προσέξει το μάτι (που γυαλίζει πάρα πολύ) της συμβίας του; Να φανταστώ ότι εκκολάπτεται άλλη μία Χίλαρυ πριν καλά καλά μεσουρανήσει ο καλός της; Άσε που έχει μια τρομερή ομοιότητα με την πολιτικό του σημείου 3 - μμμμππππρρρρ -

4. Ποιος αλήθεια πιστεύει ότι εν τέλει οι Αμερικάνοι που θα φτάσουν στις κάλπες θα ψηφίσουν έναν μαύρο, που το ενδιάμεσο όνομά του είναι Hussein, για πλανητάρχη;
Χρειάστηκε να κάνω refresh δυο τρεις φορές το λήμμα Barack Obama στην Wikipedia διότι αρχικά λάμβανα αυτό:


Σαν να λέμε δηλαδή ο γιος ενός μετανάστη από την Νιγηρία, ο Τζόζεφ Εμέκα Οκέκε, παντρεμένος με Ελληνίδα, έζησε με τον πατριό του στην Ινδονησία, γύρισε στην Ελλάδα, εξελέγη αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και μετά οι Έλληνες τον εκλέξανε πρωθυπουργό. Εδώ κάπου ακούγονται τα γέλια και η φωνή που λέει: «το άλλο με τον Τοτό, το ξέρεις;».

Βέβαια, τώρα που ξανακοιτάω το παράδειγμα, σε τι διαφέρει ο GAP από τον Obama; Έλληνας μπαμπάς, Αμερικανίδα μαμά, μεγαλωμένος ανά την υφήλιο, υπουργός ελέω μπαμπά, εξελέγη αρχηγός του ΠΑΣΟΚ (δις ή τρις... δε θυμάμαι). Όπως και ο Barack όμως, ούτε αυτόν τον βλέπω πρωθυπουργό κι ας μην διαφέρει αυτός στο χρώμα από τους ψηφοφόρους του.

Εν ολίγοις;
Να τους ζήσει ο νέος Μπους και μεις να κάνουμε τον σταυρό μας σιγά σιγά διότι ο κ. Μακ Κέιν μάλλον δεν αστειεύεται και σκοπεύει να ξεπεράσει τον προκάτοχό του... Ο καλός μου λέει ότι θα κάνει περίπατο.

Μετά, βεβαίως, θα γίνει ένας νέος Αλ Γκορ και θα μοιραστεί το Νόμπελ Ειρήνης του 2018 (αν ζει ως τότε) με τρεις Έλληνες επιστήμονες που θα τον έχουν βοηθήσει να σώσει τον πλανήτη.

Εδώ Ντόιτσε Βέλλε... (Ενημερωμένο)

Διαβάζω παντού στο δίκτυο για τον νόμο που προωθεί ο Υπουργός Δικαιοσύνης για τον έλεγχο των blogs. Πραγματικά, δεν μπορώ να ξέρω που ακριβώς θα καταλήξει η συγκεκριμένη ιστορία. Αυτό που κατάλαβα όμως πολύ πρόσφατα είναι ότι η ζημιά ήδη έχει γίνει ανεξαρτήτως νόμων και κανόνων.

Πριν δύο μέρες συνομιλούσα με μια φίλη μέσω skype και της έδωσα ένα-δύο links για να διαβάσει κάποιες ειδήσεις σε blogs, διότι η ίδια είναι ψιλοάσχετη σε ότι αφορά το αντικείμενο και εν γένει την τεχνολογία. Μετά από κάμποσα κλικ φτάσαμε να διαβάζουμε κάποια κείμενα που δεν θα λεγε κανείς ότι ήταν και τα πιο σεμνά που κυκλοφορούν. Και ενώ εγώ γελούσα και έκανα σχόλια εκείνη μου είπε οτι δεν έβλεπε τι της έλεγα διότι είχε κλείσει τον browser. Στην ερώτησή μου γιατί το έκανε αυτό, ενδιαφέρεστε να μάθετε τί μου απάντησε;

«Μπα, άσε καλύτερα. Μη γίνει καμιά στραβή και πιάσουνε αυτά τα blogs και δούνε ότι τα είχα ανοίξει και έρθουν και με ψάχνουνε»...

Απλά εγώ, σκεπτόμενη και τις κατά καιρούς δηλώσεις διαφόρων από τους 300 που θα μας σώσουν και για το πόσο άσχετοι είναι με την τεχνολογία, φοβάμαι ότι δεν θα χρειαστεί και πάρα πολύ για να πεισθούν ότι είναι απαραίτητη η εφαρμογή του συγκεκριμένου νόμου για τον έλεγχο των blogs. Και βέβαια όλο αυτό θα παρουσιαστεί με την δέουσα σοβαρότητα από τον έγκριτο δημοσιογράφο κ. Χατζηνικολάου ο οποίος σε δελτίο σχετικά με το γνωστό DVD είχε δηλώσει: «η 35χρονη είχε μαζί της ένα WSB, αν το λέω σωστά διότι είμαι και παντελώς άσχετος σε ότι αφορά τους υπολογιστές...»

Τα σχόλια δικά σας!

Κανένα νέο = καλά νέα!

Πάνε πολλές μέρες που δεν έχω γράψει κάτι στο blog μου. Δεν είναι επειδή βαριέμαι, ούτε επειδή πέρασα μια μικρή ίωση, που με ζάλιζε αρκετά, ώστε να μην μπορώ να συγκεντρωθώ. Κυρίως είναι επειδή δεν έχω κάτι να γράψω, και αρνούμαι να μπαίνω στη διαδικασία να γράφω απλώς τίτλους, έτσι για να δίνω το παρόν.

Στη διαδικασία όμως να διαβάζω αυτά που γράφουν άλλοι και να κάνοντας διάφορα κλικ ανακάλυψα κάτι πολύ ενδιαφέρον.

Άνθρωποι που συμμετέχουν σε δύο-τρία (ή και περισσότερα) blogs ταυτόχρονα, είναι απίστευτο το πώς αλλάζουν προσωπικότητα ανάλογα με το που γράφουν. Στα blogs που είναι γραμμένα πάνω σε ροζ συννεφάκια δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να εμφανίζονται σαν πριγκήπισσες ραπουντζέλ, στα «ψαγμένα» εμφανίζονται ως βαρβάτες intellectual προσωπικότητες, ικανοί για υψηλού επιπέδου σχολιασμό, στα πολιτικά σε πείθουν αμέσως να τους ψηφίσεις για πρωθυπουργούς, ενώ στα XXX μπλογκς μεταλλάσσονται ξαφνικά σε μπουκόφσκιδες και μάλιστα της κακιάς ώρας.

Εγώ πάντως άρχισα σιγά σιγά να κάνω εκκαθαρίσεις στις λίστες του reader όπως -εδώ και αρκετά χρόνια- έκανα και αντίστοιχες εκκαθαρίσεις στη λίστα των γνωστών που είχαν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά.

Αν είσαι μάγκας δηλώνεσαι παντού ακριβώς όπως είσαι. Δύσκολο, αλλά έχει αξία. Οι fake ό,τι κι αν καταφέρνουν έχει ημερομηνία λήξεως...

Μία πολύ ωραία χρονιά!!!

2008 - 1954 = 43

Έως το πέμπτο στάδιο, η αφαίρεση πέφτει κομματάκι δύσκολη.

Θα μπορούσαμε ακόμη και να ευθυμησουμε, αν δεν αναρωτιόμασταν τί είδους -διατεταγμένη, ή μη- υπηρεσία εκτελείται πάλι...

Παράλογο!!!! Δεν απαντάει....

Από αυτά που ακούς και μετά σταυροκοπιέσαι μία ώρα (σκηνικό από δελτίο ειδήσεων της Κυριακής):
Οδηγός μέσα στο αυτοκίνητό του, σταματημένος σε κάποια ουρά πρατηρίου όπου έχουν τελειώσει τα καύσιμα. Δηλώνει: «Έκανα 40 χιλιόμετρα για να βρω βενζίνη και δεν βρήκα. Άρα, χαμένο το μεροκάματο αύριο. Δεν θα μπορέσω να πάω στη δουλειά μου»!!!!!!!!!!!!

Ένα απρόσμενο, ωραίο διάλειμμα

Πάνω που νόμιζα ότι είχα πάρει όλα τα δωράκια μου για το Πάσχα, μου εμφανίζει ο άντρας μου το βράδυ του Μεγ. Σαββάτου δύο εισιτήρια και επιβεβαίωση διαμονής για μια εβδομάδα στο Άμστερνταμ· «για τη γιορτή σου» μου είπε. Το πόσο χάρηκα δε λέγεται. Είχα μόνο τρεις μέρες για να ετοιμαστώ. Η αναχώρηση ήταν ανήμερα την Πρωτομαγιά. Ευτυχώς οι προβλέψεις για τον καιρό ήταν μάλλον δυσοίωνες, κι έτσι δεν αγχώθηκα για πλυντήρια. Είπα θα πάρω χειμωνιάτικα, οπότε ποιος ο λόγος να αγχωθώ; Βεβαίως, με το που πατήσαμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ είδαμε ότι οι προβλέψεις είχαν πέσει τελείως έξω. Οι θερμοκρασίες όλες τις μέρες που μείναμε ήταν από 21 έως 24 βαθμούς, με έναν τεράστιο ήλιο, πράγμα που μας βόλεψε εντέλει, καθώς βρίσκαμε πάντα να καθίσουμε σε σκιερά τραπεζάκια και παγκάκια, αφήνοντας τους Ολλανδούς να απλώνονται στον ήλιο σαν τις γάτες.

Εξαιρετική βόλτα. Βασικά Άμστερναμ, μια μέρα στην Ουτρέχτη με πολύ πολύ καλή παρέα (ευχαριστούμε Παντελή και Θανάση, περάσαμε φανταστικά) και ένα γρήγορο πέρασμα από το Βόλενταμ, το Μάρκεν, το Ντέλφτ τη Χάγη, και το Μαντούρονταμ.

Πολλές βόλτες, πολύ περπάτημα, πολλές φωτογραφίες, ωραίες βόλτες με καραβάκια, καφέδες στην άκρη του καναλιού σε ωραία μαγαζιά, όπου ο καπουτσίνο έχει το θράσος να κοστίζει 2,10 Ευρώ! Φαγητό σε ωραία εστιατόρια με φοβερό highlight το γεύμα στην Ουτρέχτη σε μια κρυφή καθολική εκκλησία που έχει γίνει εστιατόριο-μπυραρία με μία τεράστια συλλογή από βέλγικες μπύρες.

Βέβαια είχε πολύ κόσμο. Πέσαμε σε εποχή με πολλές γιορτές και αργίες. 30 Απριλίου η μέρα της βασίλισσας οπότε την 1η Μαΐου που φτάσαμε βρήκαμε ένα Άμστερνταμ πολύ βρώμικο. Το οποίο άργησε λίγο να καθαριστεί δεδομένου ότι στις 4 Μαΐου ήταν άλλη αργία, για τα θύματα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και στις 5 ημέρα ανεξαρτησίας. Πολυκοσμία, μπυροποσία, φαγητό στο χέρι... χαμός από σκουπίδια.

Για την επιστροφή πληρώσαμε για τη μετάβαση στο αεροδρόμιο, χαράματα, μετά από τηλεφωνικό ραντεβού, 30 Ευρώ, σε εξαθέσιο πολυμορφικό Mercedes. Αναρωτιέμαι τι θα δίναμε αντίστοιχα για το «Ελ. Βενιζέλος»...