Η κατάνυξη των ημερών

Το θέαμα των απλωμένων χταποδιών που ξεραίνονται στον ήλιο μπροστά σε κάθε μαγαζί της πόλης, είτε αυτό έχει σχέση με την εστίαση, είτε με την ένδυση, είτε με σκληρά εργαζόμενες ρωσίδες, κατέκλυσε το Ηράκλειο από την Μεγάλη Πέμπτη, για μια ακόμα χρονιά. Διότι, εδώ η κατάνυξη της Μεγάλης Παρασκευής είναι συνυφασμένη με την κρασο-ρακο-κατάνυξη και τα χταπόδια. Δεν προλαβαίνει να τελειώσει η λιτανεία του Επιταφίου, και λεφούσια τρέχουν οι πιστοί να προλάβουν τραπέζι κάπου στην αγορά ή στην υπόλοιπη πόλη, για να φάνε και να πιούνε ό,τι έχει επιμελώς βαφτιστεί νηστήσιμο (οι προνοητικοί, βεβαίως, έχουν κλείσει από πριν).

Και αυτό θεωρείται «έθιμο» του Πάσχα· πάλι καλά, που δεν το συνδέουν κι αυτό με την Τουρκοκρατία... Τώρα που το σκέφτομαι, πιο πολύ στη γερμανική κατοχή κολλάει, όπως τρέχουν όλοι να την πέσουν στο φαΐ, σαν να μην έχουν ξαναφάει στη ζωή τους. Πριν μερικά χρόνια, που είχαμε καλεσμένους και κατεβήκαμε υποχρεωτικά στην πόλη, γίναμε και μάρτυρες ξυλοδαρμού για ένα τραπέζι στα «ψαράδικα» της αγοράς, όπου όχι να καθήσεις να φας δεν αντέχεις από τις μυρωδιές, αλλά ούτε καν να περάσεις τρέχοντας.

Μια άλλη χρονιά, σε ένα κοντινό χωριό, έτυχε να ακολουθήσω τον Επιτάφιο και είδα να γίνεται στάση σε κάθε σπίτι του χωριού, ώστε να προσφερθούν και να τιμηθούν δεόντως, και πάντοτε «κατανυκτικώς», ρακές από τους παπάδες και το λεφούσι. Περιττό να σας πω ότι στα μισά της περιφοράς και με δεδομένο το ξεροσφύρι, κουρούμπελα οι παπάδες, κουρούμπελα οι «μεταφορείς», οι μουσικοί, οι πιστοί... Μόνο οι ελάχιστοι «στεγνοί» μπορούσαν να αντιληφθούν τα οχτάρια του Επιταφίου.

Είπα για Πάσχα, έθιμα και Τουρκοκρατία και θυμήθηκα τώρα δα, να αναρωτηθώ και δημοσίως: Όλα τούτα τα ευλαβικώς συντηρούμενα έθιμα, που να ήσαν άραγες πριν από το 89 και το 90; πριν την άνθιση των επιδοτήσεων και των επιχορηγήσεων, πριν τους λογής λογής Πολιτιστικούς Συλλόγους, την «πολιτιστική πολιτική» με τα λεφτά της τότε ΕΟΚ, και κύριως, πριν τον κατακλυσμό της ιδιωτικής τηλεόρασης; Πόσο θάθελα να διάβαζα παλιές τοπικές εφημερίδες του 85, του 80, του 70, του 60, από το Αγρινίο, την Καλαμάτα, το Βροντάδο, να περιγράφει ο ντόπιος δημοσιογράφος με πόσο ενθουσιασμό αναβίωσαν για μια ακόμη χρονιά τα διάφορα Χαλκούνια κι οι Σαΐτες, που μας έρχονται από τα τόσο βολικά -για την περίσταση πάσης οπλοκατοχής, οπλοχρησίας, και γενικώς οπλοκαφρίλας- χρόνια της Τορκοκρατίας...

η φωτογραφία από το travelphoto.net, καθώς δεν είχα μαζί μου μηχανή στην πόλη προχθές

Μεγάλη μέρα η αυριανή

Και επειδή φίλαθλος και μη προληπτικός μάλλον δεν υπάρχει,
και επειδή το post της 14 Απριλίου ήταν μάλλον γουρλίδικο για την ομάδα
φυσικά δεν θα μπορούσα να μην κάνω έστω και μια μικρή αναφορά σήμερα!

Άντε, να ναι γουρλίδικο και το σημερινό και για το αυριανό παιχνίδι με την Chelsea και για το παιχνίδι της 29ης του μήνα με την Barcelona.

Μια διαφορετική πρόταση για διακόσμηση

Πριν από αρκετό καιρό όταν ετοιμάζαμε το καινούργιο μας σπίτι έπεσε στα χέρια μου κάποιο περιοδικό κυριακάτικης εφημερίδας που είχε μια νέα πρόταση για διακόσμηση και εξηγούσε ότι πρόκειται για ένα είδος ταπετσαρίας από βινύλιο η οποία "κολάει" στον τοίχο περισσότερο σαν μαγνήτης και καθόλου σαν κόλα, με αποτέλεσμα να μην καταστρέφεται ο τοίχος σε περίπτωση που κάποιος θέλει να την αφαιρέσει. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, ανέφερε και κάποιο μαγαζί στην Αθήνα που πουλάει κάποια σχέδια. Καμία αναφορά στην εταιρεία ή σε κάποιο site. Μου άρεσε τόσο πολύ που το έψαξα και βρήκα αυτό. Εξαιρετικά σχέδια, φοβερά χρώματα και ένα υλικό το οποίο όντως δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να καταστρέψει τον τοίχο σας εάν θελήσετε να το αφαιρέσετε.

Για του λόγου το αληθές, βλέπετε πως μεταμορφώνεται ένας απλός και μονότονος διάδρομος

Ολοκληρώθηκε η ανάπλαση της Λεωφόρου Κνωσού

Ο καλός μου, πάντως, επιμένει ότι για όλα φταίει ο ποδηλατόδρομος...

Τα φοράς και πετάάάάάάάάάάάάάάς...

Μετά το τελευταίο ατύχημα του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ έχω αρχίσει να ανησυχώ πραγματικά. Μας έχουν παρουσιάσει τόσα σενάρια για το πως έγινε το ατύχημα που έχω αρχίσει να τα χάνω μήπως τελικά υπάρχει μόνο ένα σενάριο, αυτό της συγκάλυψης.

Πριν λίγο ενημερωθήκαμε ότι ο Πρόεδρος θα μπορούσε να είχε γείρει αριστερά και να τον πατήσει το διερχόμενο αυτοκίνητο δεδομένου ότι είναι αριστερόχειρ και άρα θα έφτιαχνε την αλυσίδα από την αριστερή πλευρά της... Λησμονεί η φιλτάτη δημοσιογράφος ότι οι αλυσίδες των ποδηλάτων υπάρχουν ΜΟΝΟ από τη μία πλευρά και αυτή είναι η δεξιά (εκτός αν στα πλαίσια του διαρκούς πολέμου κατά της επάρατου δεξιάς, το ποδήλατο ήταν ειδική παραγγελία).

Επιπλέον, το πρωί διαβάσαμε σε πρωτοσέλιδο ότι ο Πρόεδρος δεν έπαθε το ατύχημα με ποδήλατο αλλά με έναν τύπο roller skate. Και εδώ είναι που άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια.

Φαγώθηκε το βαφτηστήρι μου με την καινούργια τρέλα κι αντί για συμβατικά (άντε το πολύ ποδοσφαιρικά) παπούτσια, για φέτος μου ζήτησε Χίλις. «Βρε. τί είν' αυτά πάλι;» Ανενημέρωτη ως συνήθως σχετικά με τα της μοδός άρχισα να το ψάχνω και τ' ανακάλυψα. Ιδού! Αθλητικά παπούτσια, τα οποία έχουν στο πίσω μέρος ρόδα για να κυλάς και άμα δε θες να κυλάς τη βγάζεις, βάζεις την τάπα και περπατάς κανονικά.


Βρε, μπάς και; Δεν είναι κακό να παλιμπαιδίζει κανείς καμιά φορά. Επιπλέον, μπορεί να ναι δώρο από τη νονά. Να μην το δοκιμάσει να δει αν μπορεί;

Πάντως, για καλό και για κακό, εγώ θα φροντίσω να εφιστήσω την προσοχή στο βαφτηστήρι μου!!!

Συννεφιασμένη Κυριακή!

Βεβαίως, οι συννεφιασμένες Κυριακές στην μεγαλόνησο είναι ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται αρκετές φορές το χρόνο. Όμως ο Απρίλης είναι πάντα μέσα στο χρονοδιάγραμμα. Η φωτογραφία είναι από τον Απρίλη του 2001. Και τότε η πορτοκαλί ατμόσφαιρα κράτησε πάνω από 10 μέρες. Αξέχαστο!!! Φυσικά ουδείς είχε ασχοληθεί τότε όπως και για αρκετό καιρό αργότερα. Μόνο όταν τα σύννεφα με την Αφρικανική άμμο άρχισαν να προσεγγίζουν την Αττική, μόνο τότε άρχισε να γίνεται θέμα και να πιάνει τους κατοίκους της Αθήνας ΠΑ-ΝΙ-ΚΟΣ. Ήρεμα παιδιά! Σύννεφο είναι και θα περάσει! Ρωτήστε και τον Άκη. Τι θα κανε χωρίς το σύννεφο αυτές τις μέρες; Βγαίνει δελτίο μόνο με την μάχη του οβελία και την αιματοβαμμένη ποδιά του προέδρου των κρεοπωλών της Βαρβακείου; Άντε και Καλό Πάσχα να 'χουμε!

ΕΛληνική ΑΣυδοσία ...

"Οι Αστυνομικοί δουλεύουν ως security για ένα κομμάτι ψωμί" διαβάζω. "Και όχι μόνο ως security", απαντώ εγώ και παραθέτω πάραυτα προσωπική -σοκαριστική- εμπειρία:
Είναι πρωί καθημερινής και κάθομαι στο γραφείο μου και ξεκινώ την δουλειά μου. Ξαφνικά, ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μέσα ένας αστυνομικός με υπηρεσιακή περιβολή και το καπέλο στο ένα χέρι. Στο άλλο χέρι, ένα πακέτο και μου παραδίδει υλικά... ως COURIER!!!!!!

Αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές μέχρι που μάλλον η εταιρεία που μας έστελνε τα συγκεκριμένα υλικά, έκανε συνεργασία με διαφορετική εταιρεία courier και ο συγκεκριμένος αστυνομικός σταμάτησε να έρχεται για παράδοση.

Το γεγονός ότι ήταν με την στολή της αστυνομίας προδίδει σαφώς ότι οι παραδόσεις γινόταν εν ώρα υπηρεσίας και φυσικά με το αυτοκίνητο υπηρεσίας (περιπολικό;). Άρα δεν είναι ότι οι Αστυνομικοί έχουν "δεύτερες" δουλειές. Είναι ότι φροντίζουν να τις "βγάζουν" ταυτόχρονα με την κύρια απασχόληση ώστε να μη χάνουν τα απογεύματά τους.
Άσε που ως couriers οι αστυνομικοί πρέπει να ναι μεγάλο hit δεδομένου ότι ανάβοντας τους φάρους δεν υπάρχει τίποτα που να τους κλείνει τον δρόμο. Παραδόσεις άμεσα και εγγυημένα... Δεν ντρεπόμαστε λίγο λέω εγώ!!!!